Ο Μιχάλης Κασάπης και ο Σωτήρης Κωνσταντινίδης ήταν μεταξύ των
παικτών της ΑΕΚ που είχαν την τύχη, να αγωνιστούν στο τελευταίο παιχνίδι
της ομάδας στην Νέα Φιλαδέλφεια. Αμφότεροι μίλησαν στο enwsi.gr,
εξωτερικεύοντας τα συναισθήματα τους, από εκείνες τις στιγμές.
Κασάπης: «Μας πόνεσε πολύ»
Το τελευταίο σφύριγμα βρίσκει τον αγωνιστικό χώρο της Νέας Φιλαδέλφειας γεμάτο από κόσμο. Όλοι ήθελαν να πάρουν κάτι σαν ενθύμιο. Οι παίκτες αποχωρούν με σκυμμένο κεφάλι, παρά το γεγονός ότι έχουν κερδίσει με 4-0. Η αυλαία όμως είχε πέσει. Πλέον όλοι το είχαν πάρει απόφαση. Το γήπεδο που η ΑΕΚ μεγαλούργησε, που σήκωσε πρωταθλήματα και κύπελλα, ήταν έτοιμο να γκρεμιστεί. Και όμως παρότι στα σχέδια ήταν να μπει άμεσα σε σχέδιο ανακατασκευής, πολλοί δάκρυσαν. Που να ήξεραν δέκα χρόνια μετά, ότι τα «όνειρα όλων των ΑΕΚτζήδων» θα παρέμειναν μπάζα.
Ο Μιχάλης Κασάπης, που δόξασε την κιτρινόμαυρη φανέλα, που σήκωσε πρωταθλήματα και κύπελλα, έζησε έντονα εκείνη την μέρα. Μιλάει με πόνο καρδιάς για το γήπεδο, αλλά και το τελευταίο παιχνίδι.
«Ξέραμε ότι θα γκρεμιστεί, λίγες μέρες μετά για καλό σκοπό, αλλά και πάλι μας πονούσε πολύ. Το γήπεδο που η ΑΕΚ μεγάλωσε μέσα σε λίγες ώρες δεν θα υπήρχε. Περάσαμε πολλές μεγάλες στιγμές στο Νίκος Γκούμας. Καλές στιγμές, αλλά και κακές. Όλες όμως μέσα στο «σπίτι» μας. Η αλήθεια είναι ότι στα αποδυτήρια κάποιοι δεν ήξεραν αν έπρεπε να κλάψουν ή να γελάσουν. Από την μια υπήρχε στενοχώρια που θα γκρεμιζόταν, αλλά από την άλλη ένα αίσθημα ανακούφισης που θα το έχτιζαν από την αρχή, για τους Ολυμπιακούς αγώνες. Όπως και να’ χει ήταν ένα γεγονός που δεν μπορούσε να περάσει απαρατήρητο. Να πω την αλήθεια το παιχνίδι εξελίχθηκε σε μια γιορτή. Παίξαμε καλά, κερδίσαμε εύκολα με 4-0 και όλοι περίμεναν την λήξη για να μπουν μέσα. Να πάρουν ένα κειμήλιο. Εμείς περπατήσαμε αργά προς τα αποδυτήρια. Θέλαμε να αποχαιρετίσουμε το «σπίτι» μας όπως του άξιζε. Κανείς μας όμως δεν μπορούσε να φανταστεί ότι τελικά θα μείνουμε τόσα χρόνια χωρίς γήπεδο».
Κωνσταντινίδης: «Ανάμικτα συναισθήματα»
Στην αποστολή του αγώνα ήταν και ο Σωτήρης Κωνσταντινίδης, ο οποίος είχε ανάμικτα συναισθήματα. Μιλώντας στο enwsi.gr προσπαθεί να θυμηθεί την ατμόσφαιρα εντός και εκτός αποδυτηρίων και τονίζει ότι άπαντες ήταν μπερδεμένοι. «Θυμάμαι εκείνο το παιχνίδι γιατί έτοιμες οι μπουλντόζες που ήταν έτοιμες να μπουν.
Τότε ξέραμε και μας είχαν πει ότι το γήπεδο θα χτιζόταν σχετικά άμεσα. Τα συναισθήματα ήταν ανάμικτα. Γιατί από την μια ξέραμε ότι θα γκρεμιστεί το γήπεδο και ήμασταν στενοχωρημένοι, αλλά παράλληλα υπήρχε και ικανοποίηση γιατί γνωρίζαμε ότι οι εργασίες για κατασκευή, θα γίνονταν αρκετά γρήγορα. Θυμάμαι τον κόσμο που στο τέλος μπήκε στο γήπεδο και έπαιρνε κάτι από τον ναό.
Κανείς μας δεν περίμενε ότι θα περάσουν τόσα χρόνια και ακόμα η ΑΕΚ θα προσπαθεί να χτίσει γήπεδο. Μακάρι κάτι να γίνει στο μέλλον, όπως ακούω. Πάντως τότε όλοι ήθελαν να δουν το τελευταίο παιχνίδι για λόγους συναισθηματικούς. Έβλεπα μικρά παιδιά στις εξέδρες με τους γονείς τους. Ήταν κάτι όμορφο, ενώ και το γήπεδο ήταν γεμάτο. Πάντα θυμάσαι αυτές τις στιγμές, αλλά κανείς μας δεν μπορούσε να πιστέψει ότι ξαφνικά η ομάδα θα έμενε χωρίς «σπίτι».
ΘΟΔΩΡΗΣ ΡΑΛΛΗΣ
Κασάπης: «Μας πόνεσε πολύ»
Το τελευταίο σφύριγμα βρίσκει τον αγωνιστικό χώρο της Νέας Φιλαδέλφειας γεμάτο από κόσμο. Όλοι ήθελαν να πάρουν κάτι σαν ενθύμιο. Οι παίκτες αποχωρούν με σκυμμένο κεφάλι, παρά το γεγονός ότι έχουν κερδίσει με 4-0. Η αυλαία όμως είχε πέσει. Πλέον όλοι το είχαν πάρει απόφαση. Το γήπεδο που η ΑΕΚ μεγαλούργησε, που σήκωσε πρωταθλήματα και κύπελλα, ήταν έτοιμο να γκρεμιστεί. Και όμως παρότι στα σχέδια ήταν να μπει άμεσα σε σχέδιο ανακατασκευής, πολλοί δάκρυσαν. Που να ήξεραν δέκα χρόνια μετά, ότι τα «όνειρα όλων των ΑΕΚτζήδων» θα παρέμειναν μπάζα.
Ο Μιχάλης Κασάπης, που δόξασε την κιτρινόμαυρη φανέλα, που σήκωσε πρωταθλήματα και κύπελλα, έζησε έντονα εκείνη την μέρα. Μιλάει με πόνο καρδιάς για το γήπεδο, αλλά και το τελευταίο παιχνίδι.
«Ξέραμε ότι θα γκρεμιστεί, λίγες μέρες μετά για καλό σκοπό, αλλά και πάλι μας πονούσε πολύ. Το γήπεδο που η ΑΕΚ μεγάλωσε μέσα σε λίγες ώρες δεν θα υπήρχε. Περάσαμε πολλές μεγάλες στιγμές στο Νίκος Γκούμας. Καλές στιγμές, αλλά και κακές. Όλες όμως μέσα στο «σπίτι» μας. Η αλήθεια είναι ότι στα αποδυτήρια κάποιοι δεν ήξεραν αν έπρεπε να κλάψουν ή να γελάσουν. Από την μια υπήρχε στενοχώρια που θα γκρεμιζόταν, αλλά από την άλλη ένα αίσθημα ανακούφισης που θα το έχτιζαν από την αρχή, για τους Ολυμπιακούς αγώνες. Όπως και να’ χει ήταν ένα γεγονός που δεν μπορούσε να περάσει απαρατήρητο. Να πω την αλήθεια το παιχνίδι εξελίχθηκε σε μια γιορτή. Παίξαμε καλά, κερδίσαμε εύκολα με 4-0 και όλοι περίμεναν την λήξη για να μπουν μέσα. Να πάρουν ένα κειμήλιο. Εμείς περπατήσαμε αργά προς τα αποδυτήρια. Θέλαμε να αποχαιρετίσουμε το «σπίτι» μας όπως του άξιζε. Κανείς μας όμως δεν μπορούσε να φανταστεί ότι τελικά θα μείνουμε τόσα χρόνια χωρίς γήπεδο».
Κωνσταντινίδης: «Ανάμικτα συναισθήματα»
Στην αποστολή του αγώνα ήταν και ο Σωτήρης Κωνσταντινίδης, ο οποίος είχε ανάμικτα συναισθήματα. Μιλώντας στο enwsi.gr προσπαθεί να θυμηθεί την ατμόσφαιρα εντός και εκτός αποδυτηρίων και τονίζει ότι άπαντες ήταν μπερδεμένοι. «Θυμάμαι εκείνο το παιχνίδι γιατί έτοιμες οι μπουλντόζες που ήταν έτοιμες να μπουν.
Τότε ξέραμε και μας είχαν πει ότι το γήπεδο θα χτιζόταν σχετικά άμεσα. Τα συναισθήματα ήταν ανάμικτα. Γιατί από την μια ξέραμε ότι θα γκρεμιστεί το γήπεδο και ήμασταν στενοχωρημένοι, αλλά παράλληλα υπήρχε και ικανοποίηση γιατί γνωρίζαμε ότι οι εργασίες για κατασκευή, θα γίνονταν αρκετά γρήγορα. Θυμάμαι τον κόσμο που στο τέλος μπήκε στο γήπεδο και έπαιρνε κάτι από τον ναό.
Κανείς μας δεν περίμενε ότι θα περάσουν τόσα χρόνια και ακόμα η ΑΕΚ θα προσπαθεί να χτίσει γήπεδο. Μακάρι κάτι να γίνει στο μέλλον, όπως ακούω. Πάντως τότε όλοι ήθελαν να δουν το τελευταίο παιχνίδι για λόγους συναισθηματικούς. Έβλεπα μικρά παιδιά στις εξέδρες με τους γονείς τους. Ήταν κάτι όμορφο, ενώ και το γήπεδο ήταν γεμάτο. Πάντα θυμάσαι αυτές τις στιγμές, αλλά κανείς μας δεν μπορούσε να πιστέψει ότι ξαφνικά η ομάδα θα έμενε χωρίς «σπίτι».
ΘΟΔΩΡΗΣ ΡΑΛΛΗΣ
enwsis.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου