Αντίο ναέ μου

Το παιχνίδι τελειώνει. Η ΑΕΚ συντρίβει τον Αρη με 4-0, αλλά ουδείς ασχολείται με το παιχνίδι. Απαντες, δείχνουν πως απλά περιμένουν το τελευταίο σφύριγμα του διαιτητή για να μπουν μέσα. Να ακουμπήσουν, να μυρίσουν, να κρατήσουν κάτι από το ναό τους. Εκεί μεγάλωσαν. Τα παιδιά έγιναν άνδρες. Γέλασαν, έκλαψαν, έζησαν έντονα. Στιγμές μοναδικές. Η Νέα Φιλαδέλφεια, ήταν το σπίτι κάθε Ενωσίτη. Η σκεπαστή εξέδρα, ότι πιο όμορφο έχει φανεί στα ελληνικά γήπεδα. Όλα ήταν μαγικά μέσα στο «σπίτι».
Ο χρόνος πάγωσε. Τα χαμόγελα εκείνης της μέρας, η προσμονή για το νέο που θα ερχόταν, έμειναν μόνο στις φωτογραφίες. Ο καιρός να περνά, ο χώρος που κάποτε στέγαζε τις «κιτρινόμαυρες» ψυχές, τα όνειρα και τις προσδοκίες, είναι μόνο μπάζα και αγριόχορτα. Μπορεί να μην είχε τη λάμψη του Ολντ Τράφορντ, τη φήμη του Ανφιλντ, τη δόξα του Σαντιάγκο Μπερναμπέου ή του Καμπ Νου, αλλά ήταν το σπιτικό του κάθε ΑΕΚτζή.
Η σύνδεση της ΑΕΚ με την ιστορική έδρα της Νέας Φιλαδέλφειας βρίσκεται στο μακρινό 1926. Μόλις δύο χρόνια έπειτα από τη σύλληψη της δημιουργίας της Ενωσης, με πρωτοβουλία του Ι. Χρυσάφη μέλους της ΑΕΚ και της Κεντρικής Επιτροπής Στεγάσεως Προσφύγων, έγιναν ενέργειες στο υπουργείο Πρόνοιας και παραχωρήθηκε στην Επιτροπή ένας δενδροφυτεμένος χώρος στη Φιλαδέλφεια. Η Επιτροπή χαρακτήρισε τον χώρο αυτό σαν γυμναστήριο για τα παιδιά των προσφύγων.
Φίλαθλοι και παίκτες της ΑΕΚ δούλεψαν νύχτα, ξερίζωσαν τα δέντρα και περιέφραξαν την περιοχή προκειμένου να διαφυλαχθεί το γήπεδο και να μην καταπατηθεί. Προτίμησαν να φτιάξουν το σπίτι της ομάδας τους. Ετσι ήταν οι πρόσφυγες. Είχαν ζήσει από πρώτο χέρι την απώλεια του οίκου και ήξεραν πως είναι το πρώτο που θα έπρεπε να έχει η ΑΕΚ.
Το 1930 έγιναν τα εγκαίνια και το 1934 φτιάχτηκε ο στίβος και το μόνιμο κιγκλίδωμα. Το 1945 ο τότε πρόεδρος της Ενωσης, Σπύρος Σκούρας και το 1946 ο Αιμίλιος Ιωνάς περιέφραξαν το γήπεδο με μάντρα. Επειτα από περιοδεία της ΑΕΚ στην Κωνσταντινούπολη, με τα χρήματα που συγκεντρώθηκαν από τους Πολίτες, υψώθηκε το πρώτο μέρος τις κερκίδας. Το 1950, επί διοικήσεως του καπετάνιου Νίκου Γκούμα, δημιουργήθηκαν οι πρώτες εξέδρες που είχαν μήκος 63 μέτρα, ενώ τον Μάιο του ’52 φτιάχτηκαν εξέδρες και στην απέναντι πλευρά του γηπέδου.
Στα τέλη της δεκαετίας του ’70, ο Λουκάς Μπάρλος αποφασίζει να δημιουργηθεί εξέδρα στα Προπύλαια και δημιουργεί τη σκεπαστή, κατά πολλούς την ομορφότερη που γνωρισαν ποτέ τα ελληνικά γήπεδα. Η χωρητικότητα υπερέβαινε τους 35.000 θεατές. Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 κατασκευάστηκε σκέπαστρο στη θύρα 18 και δόθηκε στο γήπεδο το όνομα του παλιού προέδρου της AEK, Νίκου Γκούμα. Μετά το 1998 και την τοποθέτηση καθισμάτων η χωρητικότητα του γηπέδου μειώθηκε στις 24.729 ακριβώς. Την επόμενη χρονιά και τον μεγάλο σεισμό (6,9 ρίχτερ) της Πάρνηθας το γήπεδο έπαθε πολλές ζημιές και για λίγους μήνες δεν χρησιμοποιήθηκε για να επισκευαστεί. Στις 5 Μαΐου του 2003 οι μπουλντόζες μπήκαν και γκρέμισαν τα πάντα. Η ΑΕΚ έμεινε ανυπεράσπιστη και τώρα περιμένει να προκύψει η λύση. Να μπορεί ξανά να ονειρεύεται.
ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΟΓΛΟΥ
enwsis.gr